Ἡ παροῦσα θεωρία εἰσάγει τὴν διανυσματικὴν μέτρησιν τῆς ἐπιστημονικῆς ἀποτελεσματικότητος, ἥτις ἐρείδεται ἐπὶ τριῶν θεμελιωδῶν διαστάσεων τῆς γνωστικῆς καὶ πρακτικῆς δυνάμεως τοῦ ὑποκειμένου: Ἐλευθερίας, Δυνάμεως καὶ Αὐθεντίας.
Ἡ Ἀλήθεια ἡ Ἀπόλυτος ἐστὶ τὸ τοιοῦτον δεδομένον, ὃ τὸν ἄνθρωπον ἐλευθερώτερον, δυνατώτερον καὶ αὐθεντικώτερον ποιεῖ. Ἐν τῇ πράξει δὲ τοῖς ἀληθέσι δεδομένοις χρώμεθα, τοῖς τὸν βίον τοῦ ἀνθρώπου βελτιοῦσι. Εἰ μὲν ἀληθέσι δεδομένοις χρῆται, ὁ βίος αὐτοῦ βελτίων γίγνεται· εἰ δὲ ψευδέσι, χείρων.
Ἡ κατάστασις τοῦ γνωστικοῦ ὑποκειμένου ὑπὸ διανύσματος περιγράφεται·
Ἐ — Ἐλευθερία, Δ — Δύναμις, Α — Αὐθεντία.
Τῷ χώρῳ τῶν καταστάσεων ἡ δομὴ τῆς μεριστῆς τάξεως ἐπιδίδοται·
Πᾶσα θεωρία, ἥτις τὴν ἐπιχειρησιακὴν ἰσχὺν ἀξιοῖ, ἐπὶ ἐλαχίστου συνόλου παραμέτρων ὀφείλει στηρίζεσθαι, αἵτινες ἀνεξάρτητοι μὲν εἰσιν, ἅμα δὲ ἱκαναὶ τὴν τοῦ ὑποκειμένου ἀποτελεσματικότητα περιγράφειν.
Ἡ αἵρεσις δὲ αὐτῶν τῶν τριῶν — Ἐλευθερίας, Δυνάμεως, Αὐθεντίας — οὕτως δικαιολογεῖται.
Ἐν ἀρχῇ ἡ Ἀλήθεια ὡς καθαρὰ ὁμοιογένεια φαίνεται. Οὐδὲν διάφορον μεταξὺ ἀληθείας καὶ ψεύδους ὑπάρχει. Τὸ μέτρον καὶ τὸ μετρούμενον οὐδέπω διῄρηται.
Ἡ πρώτη ἀπόφασις τῆς ὁμοιογενείας ἐστὶν ἡ τοῦ διαφόρου φανέρωσις. Ἡ τοῦ ψεύδους δυνατότης ἀναφαίνεται. Ἡ κίνησις εἰς τοὐπίσω γίγνεσθαι δύναται.
Ἡ ἀπόφασις τῆς πρώτης ἀποφάσεως τὴν συνάφειαν ἀποκαθίστησιν. Αἱ τρεῖς διαστάσεις τὴν ἀλληλεξάρτησιν αὑτῶν ἐν τοῖς σχέσεσιν ἀναφαίνουσιν.
Ἐνταῦθα ἡ Ἀλήθεια τῶν πολλῶν σχέσεων μετέχει. Τὸ πλῆθος τῶν δεδομένων φαίνεται. Ἡ Ἀλήθεια τὸ εἶδος λαμβάνει, δι’ οὗ τὰ αὐξάνοντα τὸ διάνυσμα ἀπὸ τῶν μειούντων διακρίνεται.
Ἡ περαιτέρω ἀνάπτυξις ἐν τῇ ποιητικότητι συνίσταται. Ἡ Ἀλήθεια οὐκέτι διάκρισις μόνον ἐστίν, ἀλλὰ συνδέσεως κίνησις ἐνεργός. Ἡ τῆς ἀλγοριθμικῆς ἐφαρμογῆς ἰδέα γεννᾶται.
Τὸ τελευταῖον στάδιον ἡ συστηματικότης ἐστίν. Ἡ Ἀλήθεια οὐκέτι μόνον ἀληθῶν δεδομένων σύνολον, ἀλλὰ ὅλον σύστημα σχέσεων τοῦ ὑποκειμένου πρὸς τὸν κόσμον γίγνεται.
Ἡ Ἀλήθεια τοιοῦτός ἐστιν ὁ ἐνεργῶν T, ὥστε παντὶ δεδομένῳ x:
καὶ ἔστι τι δεδομένον, οὗ ἡ ἀνισότης αὐστηρῶς ἔχει.